Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Katarzyna Łach

Autor: Katarzyna Łach
Opublikowane: 2016-04-08 16:09:33

mgr Katarzyna Łach Fizjoterapeutka 


Nadmierne przeciążenia mogą wywołać ból kolana. Jednym ze schorzeń, które może być przyczyną takiego stanu jest „kolano skoczka”. Sumujące się mikrourazy w obrębie więzadła rzepki powodują mikroskopijne uszkodzenia w ścięgnie.

Problem najczęściej dotyczy siatkarzy, biegaczy, koszykarzy, tenisistów, skoczków narciarskich, łyżwiarzy figurowych oraz szczypiornistów. Wymienieni sportowcy podczas treningów często wykonują wyskoki obciążające staw kolanowy, a podane dyscypliny wymagają również gwałtownych skurczów mięśni podczas startu lub zmiany kierunku ruchu. Przyczyną entezopatii może być niewystarczająca rozgrzewka przed treningiem, nieadekwatne obciążenie treningowe lub brak strechingu. Negatywny wpływ na stan więzadła wywiera także zła biomechanika kończyny (np. koślawość kolana/ stawu skokowego lub nadmierne przodopochylenie miednicy), zmniejszona stabilizacja centralna, nierównowaga mięśniowa (przewaga napięcia mięśnia czworogłowego uda, mięśni kulszowo-goleniowych lub mięśni podudzia) oraz twarde podłoże. Ból najczęściej zlokalizowany jest w okolicy dolnego bieguna rzepki. Rzadziej dotyczy górnego bieguna lub przyczepu na guzowatości piszczeli.

„Typowa lokalizacja bólu w przypadku „kolana skoczka” z książki Rehabilitacja ortopedyczna S.B.Brotzman, K.E. Wilk)

Pojawia się podczas treningu lub niedługo po zakończeniu aktywności. Innymi objawami są bóle podczas palpacji okolicy, schodzenia po schodach, prostowania kolana, uczucie braku stabilności kolana lub asymetria obrysu rzepki.

Schorzenie postępuje w czterech fazach. Podczas fazy 1 ból występuje tylko podczas aktywności. W fazie 2 ból pojawia się podczas aktywności, ale nie ogranicza możliwości sportowca. W 3 fazie objawy uniemożliwiają uprawianie sportu. W ostatniej fazie 4 dochodzi do przerwania ciągłości ścięgna.

Leczenie zachowawcze (prowadzone jest, co najmniej przez 3-6 miesięcy) najczęściej stosowane jest w fazie 1 i 2. W przypadku fazy 3 jej skuteczność jest różna. Leczenie operacyjne jest stosowane bezwzględnie w fazie 4 lub jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi pożądanego efektu. W momencie pojawienia się bólu zaleca się zasadę PRICE. Nazwa wywodzi się od pierwszych angielskich wyrazów. Protection (ochrona) nakazuje unikanie czynnika wywołującego objawy. Zmniejszenie obciążenia treningu. Rest (odpoczynek) – odpoczynek i regeneracja, zwiększenie ilości dni bez treningowych lub chwilowa przerwa w treningach. Następnie jest ice (lód). Zimne okłady będą działały analgetycznie, przeciwobrzękowo oraz przeciwzapalnie. Można je stosować nawet kilka razy dziennie. W compression (ucisk) stosuje się opaski Cho-Pat. W elevation (uniesienie) układamy kończynę ponad poziomem serca zapobiegając pojawieniu się obrzęku.

W leczeniu zachowawczym stosuje się leki przeciw bólowe, przeciwzapalne oraz różnego rodzaju zabiegi z zakresu fizykoterapii (krioterapia, laser, jono- lub jonoforeza, czy fala uderzeniowa). Gdy objawy ostre minął lub zmniejszą się można rozpocząć delikatne ćwiczenia rozciągające mięsień czworogłowy, mięsnie kulszowo-goleniowe i mięśni łydki, ćwiczenia w bezbolesnym zakresie ruchu, poprawiające propriocepcję stawu kolanowego, a następnie stabilizację. Warunkiem przejścia do kolejnych etapów ćwiczeń jest brak nasilenia objawów w trakcie lub po ćwiczeniach.

Zwykle ”kolano skoczka” nie zmusza nas od razu do zaprzestania treningów, a po odpoczynku objawy ustępują, dlatego schorzenie często jest bagatelizowane. W takim przypadku może przejść w postać przewlekłą, która jest trudna do wyleczenia. Nie bagatelizujmy tego problemu!